Helaas beste lezers, er volgt geen schokkende bekentenis. Ik heb niemand vermoord, ben niet vreemd gegaan en heb ook geen bank overvallen. Ik ben nog steeds de degelijke trut die ik altijd was. Maar wat is mijn grote geheim dan? Het is al jaren zorgvuldig bewaard en een absoluut onbespreekbaar onderwerp: mijn gewicht!
Al jaren een probleem en al jaren krijg ik het niet voor elkaar er iets aan te doen. Maar nu ben ik het zat, ik MOET en ik WIL.
Het hele weekend spookt het door mijn hoofd. Hoe ga ik het aanpakken en vooral ga ik bloggen of niet?
Gisteren heb ik besloten een blog bij te houden en dat ook openbaar te maken. Waarom niet? Ik heb niets te verbergen en ben toch al een open boek. Eigenlijk hoop ik dat het voor mij een stok achter de deur is en voor anderen misschien een ondersteuning bij het aanpakken van hun eigen overgewicht.
Tegelijkertijd ben ik bang. Bang dat ik weer een keer faal, bang dat ik me weer moet schamen voor een volgende mislukte poging en bang voor gezichtsverlies.
Maar zoals het nu gaat, gaat het niet langer. Ik word er niet jonger op en krijg last van kleine kwaaltjes. Naar mate ik ouder word zal dat alleen maar erger worden dus ik moet er wel wat aan gaan doen.
Ik deel mijn plannen met mijn nichtje, mijn collega’s en mijn vriendinnen. Zij reageren heel positief en enthousiast waardoor ook mijn enthousiasme weer groeit. Mijn collega’s bieden aan om samen te sporten, de lieverds.

Voor iedereen heb ik wel een raad of advies maar voor mijzelf, pfff dat is toch lastig. Ik heb ooit een voedingsadvies geschreven en vele van mijn klanten hebben daar baat bij. Ik besluit het schema als leidraad te gebruiken en merk dat ik steeds enthousiaster word. Fred doet de boodschappen en ik maak alvast een eetschema voor de maandag.
Tja en als je dan toch besluit om vanaf morgen op je eetpatroon te letten dan mag je vandaag nog even uit de bol gaan. Grote onzin eigenlijk maar ik geef me er toch aan over. Ik eet 2 hamburgers en drink wijn. ’s Avonds komt er wat fuet op tafel en ik eet er met smaak van.
’s Nachts slaap ik slecht en droom heel veel met als gevolg dat ik ’s ochtend moe ben maar toch energie heb. Ja, energie want ik heb er zin in!
Ontbijten doe ik met een shake, dat is lekker en vooral gemakkelijk. Ik maak mijn lunch, pak de tussendoortjes en stop alles in de fietstas.
Buiten is het heerlijk, wat een aangename temperatuur. Geen straf om op de fiets naar het werk te gaan.
De tijd in de zaak gaat snel, het is erg druk. Voorheen nam ik nooit de tijd om te eten en ook water drinken schoot er vaak bij in. Vandaag niet, ik eet tussendoor een kiwi en drink een halve mok magere drinkyoghurt. Ook drink ik in de loop van de ochtend een liter water. Tegen 12.30 uur vraagt mijn lichaam om suiker maar dat negeer ik en begin aan mijn lunch.
Als lunch neem ik een snee brood met kaas en heel veel komkommer. Ook vul ik mijn fles nog eens met water, Om 14.00 uur, als de laatste klant weg is komen mijn collega’s. We wegen en meten elkaar en ben verbaasd dat ik het meten wat ongemakkelijk vind. Als ik zelf dames moeten meten vind ik het vreemd als ze zich ongemakkelijk voelen maar nu pas ben ik me ervan bewust dat het niet voor iedereen zo eenvoudig is.
Toch ben ik blij dat mijn beginmaten nu op papier staan.
We werken alle drie ons programma af en ik voel me er goed bij. Ben benieuwd of ik morgen spierpijn heb.
Als we klaar zijn sluiten we af en ik spring weer op mijn fiets. Onderweg naar huis stop ik nog even bij de supermarkt en haal nog wat voor het avondeten. Weer thuis neem ik een beker drinkyoghurt en een paar augurkjes.
Vandaag eten we kip, gekookte aardappelen, spinazie voor mij en broccoli voor man en zoon. Vooral de hoeveelheid aardappelen is minder dan ik gewend ben maar de groente daarentegen past bijna niet op mijn bord.
Honger lijden is er zeker niet bij, ik eet met smaak mijn bord leeg en weet zeker

IK GA ERVOOR!

Mocht je iets willen zeggen, een vraag hebben of misschien samen met mij de uitdaging aan willen gaan reageer dan gerust op mijn blogs. Ik zou dat erg leuk vinden.